เมื่อชีวิตต้องก้าวกันต่อไป

 

 

มนุษย์จะทนอยู่กับความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาได้มากหรือนานสักแค่ไหนกัน

มนุษย์ทนดื่มกินความฝันและร่องรอยของความทรงจำได้จริงหรือ

ความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นทรมานก็จริง

แต่บางคนก็ยอมร่วมหัวจมท้ายและมีความสุขกับมันอย่างยอมจำนน

หรืออย่างรื่นเริงชื่นใจในที่สุด

คนบางคนยอมโดดเดี่ยว หรือเลือกจะอยู่เพียงลำพัง

คนบางคนขลาดกลัวความโดดเดี่ยว และเลือกที่จะไม่อยู่คนเดียว

แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่เพียงลำพัง

คนสองคนอยู่ด้วยกัน แต่คนหนึ่งคนใด ก็ยังโดดเดี่ยวอยู่ดี

คนบางคนดื่มกินความโดดเดี่ยวจนสาสม สาแก่ใจ และชาชิน.........

บ่อยครั้งที่ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา

แปลงร่างพรางพร่า เป็นหยาดย้ำตาหยดร้อน

ตอนที่ความเคว้งคว้างมันลุกคืบกระทืบเต้นอยู่กลางใจ

แล้วพากันบดเนื้อชีวิตจนหมองไหม้แหลกยับไปกับตา

โมงยามที่คอยเฆี่ยนตี และตักเตือน....ชีวิตนี้สั้นนัก! เพียงชั่วกระพริบลมหายใจ

และใบไม้ปลิดขั้ว..... เราก็จะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก...ไม่ได้พบกันอีก....กับใครบางคน

เราเฝ้าถามตัวเองในมุมความปวดร้าวอยู่เสมอว่า......

เราจากกันชั่วชีวิตแล้วจริงๆ หรือนี่...เราไม่ได้พบกันอีกแล้วชั่วชีวิตใช่ไหม

มันเป็นความรู้สึกที่ปวดร้าวเกินทน

ถ้าต้องอยู่ไป...อย่างโดดเดี่ยวตลอดชีวิต...กับชีวิตที่ไม่มีวันจะมีใครได้เลย

เราจะทุกข์ทรมานไปไม่รู้สิ้นสุด หรือเราจะยอมรับและมีความสุขกับมัน

เราจะจำนนเอาอย่างหน้า....หรือจำยอมเอาอย่างหลัง

บางคนเลือกที่จะมีใคร และให้ใครบางคนเดินเข้ามาในชีวิต

ทดแทนและชดเชย ต่อเติมและตักตวง ความรัก

หรือที่สุดแล้วอาจแค่ความใคร่ เพื่อแลกเอากับอะไรที่คิดว่าใช่

กราดเกี้ยวกับอารมณ์ปรารถนาที่ไม่รู้อดรู้อิ่ม

ฉกฉวยความเป็นคนและอิสระภาพของเขาไปวันแล้ววันเล่า

และหลอกตัวเองว่านั้น และ มัน คือ “ความรัก”

ท้ายที่สุดแล้วเปลี่ยวเหงาและว่างเปล่าสิ้นดี

เมื่อโมงยามแห่งความอดทนของใครคนหนึ่งคนใดสิ้นสุดลง

และโมงยามแห่งการจากพรากเริ่มออกเดินทาง

ผ่านคน ผ่านใคร่ ผ่านใคร ผ่านครั้ง....กี่ร้อย กี่หน กี่คน กี่ครั้ง

ที่สุดแล้ว....ทุกชีวิตล้วนต้องอยู่เพียงลำพัง

 

 

ที่มา http://www.pantown.com/board.php?id=5246&area=1&name=board2&topic=44&action=view

 

 

กุยังอยู่ตรงนี้ กุไม่เคยไปไหน

เหน่ยนัก ก็กลับมา ....

 

 

ปล. แต่ตอนนี้ขออยู่ร้านรอนะ ยังไม่เสดเลย

ฮือๆ ฝนพายนี่ก่อตกทุกวัน จังบะ

 

 

 

 



สิปโปทัย
31 พ.ค. 2552 เวลา 03:05 น.

ร้านน้องก้อยอยู่หล่ายใดน่ะ ว่าง ๆ จะแวะเข้าไปแอ่วหาเจ๊า
001437
31 พ.ค. 2552 เวลา 08:07 น.
อารายของเมิง ตกลงเราจานอนไหนกันอะ

หรือว่าไปหาเอาดาบหน้า
000935
Oh*
31 พ.ค. 2552 เวลา 11:05 น.
งงๆ นิดหน่อย แต่สุดท้ายก็เหมือนจะบอกว่าคนเราต้องอยู่ตัวคนเดียวให้ได้ แม่นบ่
002993
31 พ.ค. 2552 เวลา 12:20 น.
เปิ้นก็อยู่นะ อยู่ด้วยกัน

ไม่ได้หายไปไหน

เมื่อวานได้หลายอยู่ก๊ะ ลุ้ม ๆ เลาะ

:P
001455
31 พ.ค. 2552 เวลา 12:35 น.
อินี่ กุอุตส่าห์ไม่ร้องไห้ละนะ

รู้ใช่ก่อว่ากุรักเมิง กุรักเมิงจริงๆนะ

ไม่ไหวจะกลับไป...สัญญา
003258
31 พ.ค. 2552 เวลา 21:36 น.
อ่านแล้ว คิดถึงอ้อเลย
มีเพื่อนดีๆแบบนี้ โชคดีแค่ไหน
เนาะก้อยเนาะ
004919
1 มิ.ย. 2552 เวลา 00:04 น.

เพื่อน อยู่ข้าง ๆ เสมอ

เอ่อ ก็ว่านะ ยะหยังเงียบแสบ
เป็นอาการเปิดเครื่องแล้ว auto sign in
แม่นก่อ 5555 บ่เป็นหยัง ช่วงนี้หน้าฝน
มีคนไทยพ่อง แต่ฝนชอบตกวันเสาร์ว่ะ เซง
002117
1 มิ.ย. 2552 เวลา 11:51 น.
ผ่านคน ผ่านใคร่ ผ่านใคร ผ่านครั้ง....กี่ร้อย กี่หน กี่คน กี่ครั้ง

ที่สุดแล้ว....ทุกชีวิตล้วนต้องอยู่เพียงลำพัง

ถูกต้องที่สุดมิง

เอาใจช่วยหื้อมันเข้มแข็ง แต่ถ้าเหน่ย คนรักมันมากมายก็รอมันอยู่

003703
1 มิ.ย. 2552 เวลา 13:03 น.
โนตังค์

5555555
003258
1 มิ.ย. 2552 เวลา 14:30 น.
แต่อยากไป

อิอิ
003258
1 มิ.ย. 2552 เวลา 14:30 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic